Na een prachtige rit door de bergen zijn we in Sedona aangekomen. Met een tussenstop bij het redelijk onbekende Coal Mine Canyon. De auto (een megagrote, gloednieuwe bak waar we nu al meer miles mee hebben gereden dan er op de teller stond) tussen de koeien en stieren geparkeerd en gaan wandelen. Gelukkig had geen van ons iets roods aan en was de rode SUV te groot voor de stieren. Coal Mine Canyon lijkt op Bryce Canyon (voor de niet-kenners, een enorme krater met allemaal eroderende stenen pilaren) maar dan een wat wittere en kleinere versie. We hebben ons best gedaan om de erosie te vergroten met een plaspauze... In Sedona aangekomen nog een uurtje zoeken naar een slaapplek. Uiteindelijk zijn we in Best Western neergestreken en zijn we op jacht naar de Vortexen gegaan. Sedona staat bekend om zijn Vortexen, wat een soort maalstromen van energie zouden zijn. Alleen jammer dat je ze niet kunt zien en men besloten heeft om er geen bordje "hier is een Vortex" te plaatsen en de plattegronden die de Tourist Info geeft heeeeel basaal zijn. De moed maar opgegeven en terug de stad in en weer navragen. Bleek dat we er bovenop hadden gezeten in een mooie en aparte kerk (Chapel of the Holy Cross) die in een rots verwerkt was. En we kregen de tip om maar eens te gaan kijken bij een uitkijkpunt voor de zonsondergang. Erwin en Egbert zijn bij dat uitkijkpunt gebleven en Jan en ik zijn naar de Vortex gelopen, die onder een heuvel zat. Je zou de energie moeten voelen maar helaas voelde ik alleen mijn kuitspieren van de klim. Het stadje is voornamelijk een heel touristische mix van spirituele hippies, kunstenaars en T-shirt verkopers. Veel wierrook, edelstenen en aura-lezers. Wel erg mooie omgeving hier. De dag afgesloten met een etentje bij een prima Indiaas restaurant, die het op zaterdagavond 21:30 wel prima vond en de lichten uitdraaide, terwijl we er nog zaten. Hahahahaha! Morgen een lange rit voor de boeg... Palm Springs brace yourselves Hans